Szaman Galicyjski i sprawa kolejnego długiego weekendu.

Nie tylko w Polsce są długie weekendy. Tu też. Taka ilość czasu trzeba jakoś zagospodarować.
Ostatnio znajomi zaprosili nas na weekend do Bretanii.
Pojechaliśmy zatem do portu w Plymouth i przez noc płynęliśmy na południowy zachód. Uprzednio prewencyjnie przyjęliśmy doustnie pewną, ściśle określoną dawkę leków chroniących przed morską chorobą. Zadziałało wspaniale, nikt nie miał najmniejszych dolegliwości. Dla zainteresowanych - było to po pół butelki czerwonego wina na osobę.
O wschodzie słońca zobaczyliśmy brzegi Francji. A wschód słońca nad Kanałem*) wygląda z kabiny tak:

Takich trawniko-grządek o tej porze roku jest mnóstwo w każdym mijanym miasteczku i wiosce.

Takich domów też, ale te raczej w miastach.

W takim domu spędzaliśmy ten weekend. Właściwie to "spędzaliśmy" go raczej na włóczeniu się po okolicy.

W tej okolicy znalazło się Concarneau. W takich zakątkach można się zakochać.

Zwłaszcza, że w takich creperiach

o wnętrzach takich jak np. to, pełnych marynistycznych akcentów,

dają nie tylko świetną kawę, ale naleśniki, o takie, na ten przykład:

Przyznaję, że poznałem niejedną kuchnię, ale po raz pierwszy dostałem kruchy naleśnik z jajkiem sadzonym. Potem był drugi, z lodami, czekoladą i bitą śmietaną. Pycha.
Oczywiście, jako stały element bycia nad morzem pojawiła się też i latarnia morska**).

Ta konkretnie nie była, niestety, stojącą na smaganej wichrem i falami skale tylko stała spokojnie prawie w środku miasta, ale cóż, mamy, co mamy.

Były też urokliwe zakątki, które swoim charakterem i zielonością przypominały mi Irlandię.

I na koniec kwitnące migdałowce. Tak, jak w ogrodzie mojego dzieciństwa w Mieście. Piękne i delikatne różowe kwiaty, kwitły właśnie w maju.

I nigdy nigdzie nie dostałem tylu małż na jedną kolację. Cztery tuziny, w cudownie aksamitnym czosnkowym sosie z białym winem i smażonym boczkiem. Policzyliśmy z Najmilszą, jak tylko uporała się ze swoją kaczką. Mimo, że w liczeniu przeszkadzał nam wypity przeze mnie Muscadet i Chateauneuf  du Pape wypity przez Najmilszą.

Miejcie miły weekend.

_____________________________________
*) nazwa Kanału zależy od tego, z której strony na niego patrzymy. Jeśli patrzymy skierowani twarzą ku północy to jest to Kanał La Manche, jeśli na południe to English Channel.
**) czy latarnia morska stojąca nad oceanem jest nadal latarnią morską, czy awansuje do stopnia latarni oceanicznej?

Szaman Galicyjski i sprawa przedświątecznego bałaganu

Miało być świątecznie i bożonarodzeniowo i gwiazdkowo i chionkowo i w ogóle. Życzenia złożone w poprzednim wpisie, choinkowy obrazek wstawiony i co? I bulba!

Zebraliśmy się do lotu o drugiej w nocy, albowiem na lotnisko mamy prawie dwieście pięćdziesiąt kilometrów i choć droga raczej user friendly i o przedświcie ruch mały, to jednak trzeba sobie zawsze jakiś zapas czasowy zrobić.

I dobrze. Kolejka do oddania bagażu, od której już się odzwyczailiśmy, ostatnimi czasy latając tylko z podręcznym, od razu ustawiła nas do pionu. Potem security jeszcze dłużej, bo każden jeden musiał się do połowy rozebrać, co jeśli chodzi o dorosłych szło sprawnie, to z dzieciami - ło jesuuu.
Na sklep duty free tylko 20 minut! Toż to skandal o znaczeniu międzynarodowym. Te zastępy kobiet biegające pomiędzy półkami z kremami i pachnącymi wodami oraz zasępieni panowie wpatrujący się w rzędy kolorowych butelek i na to wszystko 20 minut?!

Potem biegiem do samolotu, pierwszy raz po ogłoszeniu final call i lot w słońce, bo na wschód. Kapitan zapowiedział, że lot potrwa dwie godziny i pięć minut i hurra! potrwał.

Z tym, że skończył się na lotnisku in the middle of nowhere. Bo w Mieście mgła, a nasz pilot nie był z któregokolwiek pułku lotnictwa transportowego i nie próbował nikomu nic udowadniać. Miłym głosem zapowiedział, że jest mgła i spadamy... no, nie, właśnie nie spadamy, tylko odlatujemy stąd na lotnisko zapasowe. Nasz lot był trzecim przekierowanym. Czekaliśmy zatem cierpliwie na pozwolenie podejścia do brami i rozładowania samolotu. Panie stewardessy roznosiły nawet filiżanki herbaty (no, dobra, w realu to były plastikowe kubeczki), żeby było milej czekać. Grupy rodaków, jak zwykle, zamiast siedzieć wygodnie w fotelach, stały w przejściu nerwowo dzwoniąc do bliższej rodziny z wiadomością, że są, ino gdzie indziej. A po wyjściu z samolotu wpadliśmy w oko cyklonu. Takiego, który wieje we wszystkich kierunkach jednocześnie. Rozumiem, że nagłe zwiększenie liczby przylatujących samolotów powoduje zamieszanie na lotnisku obarczonym obowiązkiem ich przyjęcia, ale są na to jakieś procedury, abo co. Tu regułą był chaos. Podjeżdżały autobusy różnych firm turystycznych, każdy w innym malowaniu, żaden nie oznaczony po których pasażerów przyjechał, kierowcy nie znali żadnych języków obcych w zakresie pozwalającym im porozumieć się z tłumem różnojęzycznych pasażerów (była grupa z Chin i z Johannesburga, żeby tak sięgnąć najdalej), a przedstawicielki przewoźników i obsługi lotniska wiedziały jeszcze mniej, choć znały języki obce. W każdym razie w zakresie informowania rozbieganego tłumu, że nic nie wiedzą.

Koniec końców już po dwóch godzinach od lądowania podstawiono dla nas autobus i pojechaliśmy na lotnisko docelowe. W tym czasie dostałem informację przysłaną sms'em od linii lotniczych, że mój lot został przekierowany do innego portu lotniczego i żebym pilnował kwitu bagażowego, bo będzie użyteczny przed odlotem. Nie bardzo zrozumiałem logikę tej informacji, bo w końcu wiedziałem już, że lot przekierowano, a torbę miałem w ręce, ale może po prostu pomylili tych, co przylatywali z tymi, którzy dopiero mieli odlecieć. Ale intencje się liczą.

Zatem może już.. Wesołych Świąt?

Szaman Galicyjski i sprawa pochodzenia

Dawno mnie nie było, ale okres kanikuł to albo ja jestem gdzieś daleko, albo inni, a ja haruję od świtu do zmierzchu.
A w weekendy chodzimy.
Doszliśmy do wniosku, znaczy Najmilsza i ja, że trzeba się wziąć za siebie, bo starość już puka do drzwi. Niekoniecznie naszych, ale w ogóle.
Abi z ASP biegają, ale to młodziaki są i im stawów kolanowych nie żal. Nam żal, zatem wybraliśmy chodzenie, bo jak się dobrze pochodzi, to się jest zdrowszym.
Czego można zazdrościć tutejszym to przygotowanie "terenu" pod chodzenie. Niemalże w każdym większym sklepie można kupić za grosze książki o chodzeniu po okolicy. I to są trasy od 2.5 do 16-18 km. Wszystkie opisane, oznakowane. Po prostu chodzić, nie umierać.
Zatem chodzimy, jak na tutejsze warunki "średnio" czyli około 10-12 kilometrów w każdą sobotę lub niedzielę, od pogody zależne.
Na ten nieskomplikowany przykład dzisiaj - 13 kilometrów i takie, jak poniżej, widoczki. Bardziej jesienne niż letnie, ale nie wybrzydzam.

Takich tu sporo, bo nikt nie zbiera z lęku o zdrowie. My znaleźliśmy sześć, wszystkie tuż przy drodze, prawie ręką sięgnąć.

No, przecież z Anglii piszę, wrzosy muszą być.

Tych też niemało, uszczupliliśmy więc nieco zasoby...

Przy wiadukcie kolejowym siedział na murku mąż niejaki i wpatrywał się w tory jak w toster. Zatrzymaliśmy się, żeby uzupełnić wodę, zapytałem więc czego wypatruje. Raz na cztery tygodnie tą trasą przejeżdża pociąg, ale nie zwyczajny, tylko parowy, z Bristolu do Plymouth. I on czeka, żeby mu cyknąć fotkę. I on wie, gdzie i kiedy te pociągi jeżdżą i tak się na nie zasadza w różnych miejscach. Bo tych pociągów jeździ sporo. Lokomotywa będzie z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Dwa tygodnie temu miała być taka z lat trzydziestych, ale się zepsuła i czekał dwie godziny, aż przyjechał pociąg ciągniony przez jakąś współczesną. 

Zasadziliśmy się i my. Takie cudeńko jechało.

Fajne jest takie hobby, tylko jakby niekompatybilne z pogodą tutejszą zazwyczaj.

To tyle nadziś.

Szaman Galicyjski i sprawa odroczonego prezentu

     W ramach prezentu bożonarodzeniowego Najmilsza dostała sześć voucherów do wykorzystania w maju. W Wenecji. Bo w grudniu jakoś było nieporęcznie. Miała w tym udział z pewnością pogoda i choinka stojąca w Polsce.
     W związku z tym w długi tutejszy weekend, pierwszy majowy, polecieliśmy wraz ze znajomymi tamże. Co będę pisał - Wenecja jak Wenecja. Jak się leci tam po raz dziewiąty, to już takiego wrażenia nie robi. A jak nie trzeba się zastanawiać, czy starczy na paliwo jeśli kupi się wcześniej o jedną gałkę loda więcej - to już luzik zupełny.
     Są jednak miejsca w Wenecji, do których nie prowadzą popularne  przewodniki skupiające się na placu San Marco i bazylice, Murano i Lido. W takie to miejsca zabraliśmy naszych znajomych (po obowiązkowych punktach programu - pałac, bazylika, kanał w te i nazad). Pozwolę sobie podrzucić tu parę fotek.
     Najbliżej San Marco, za kawiarnią Florian, jedną z pierwszych we Włoszech, są ukryte przed turystami śliczne podwórka. Wejście - dla tych, którzy zechcą się tam wybrać - prowadzi przez bramę wiodącą  na posterunek policji i do punktu pierwszej pomocy, na prawo od Floriana.
     A podwórka wyglądają tak:

   
     I w ogóle nie ma turystów.

     Po przejściu przez Ponte Rialto, po paru krokach wchodzimy na plac San Giminiano di Rialto, z kościołem o tej samej nazwie. Mówią, że to najstarszy kościół w Wenecji, powstały w 421 roku. Niech mówią, pierwsze wzmianki o nim pochodzą z XII wieku. Co dla nas, Polaków, może być ciekawe to znajdujący się na fasadzie zegar o niecodziennej, dwudziestoczterogodzinnej tarczy. Zamontowany i uruchomiony został w 1410 roku. Myśmy, panie dziejku, pod Grunwald, a oni zegar.

No, zeżarło mi zdjęcie! Wciórności. Idźmy dalej.

     Nieopodal możemy znaleźć ciekawą postać Gobbo di Rialto czyli Garbusa z Rialto. Podpiera on stopnie prowadzące na kolumnę Colonna del Bando. Z jej wysokości ogłaszano w czasach Republiki dekrety, także te, które dotyczyły uznania kogoś za przestępcę. Są tacy, którzy utrzymują, że od jej nazwy pietre del bando pochodzi późniejsze określenie bandyta, czyli ten, którego ogłoszono z tej kolumny. Druga, podobna, znajduje się na placu San Marco.

     Skoro już przy kolumnach, to w tej samej dzielnicy, na Campo San Polo, ciekawy... no, właśnie, chyba szyld, choć wyrzeźbiony na murze. Te dwie kolumny, a właściwie jedna i pół to szyld apteki "Alla Colonna e Mezza" - Pod Kolumną i Pół. Bo w dzielnicy San Marco była druga apteka, "Pod Dwiema Kolumnami".

     Ulice w Wenecji mają bardzo ciekawe nazwy, tylko trzeba ich poszukać. Na przykład nazwa groźna:

ulica zabójców

I przyjazna:

ulica miłości przyjacielskiej.

     Sotoportego to przejście pod budynkami. To, którego nazwę widzicie na zdjęciu jest na Campo Sant Aponal. Papież Aleksander III, kiedy uciekał przed cesarzem Barbarossą w 1177, ukrył się anonimowo w Wenecji, właśnie w kościele St. Aponal. Udzielił on wiecznego odpustu zupełnego każdemu, kto stojąc w tym sotoportego odmówi Ojcze Nasz i Zdrowaś Mario.

     W innym zakątku można znaleźć takie oto schody.

     Znajdują się w Calle e Corte Contarini del Bovolo. Bovolo to w weneckim dialekcie ślimak i wznoszą się one w coraz ciaśniejszych skrętach. Podobno widok z nich jest wspaniały, ale niestety, było zamknięte.

     Jeśli przyjrzeć się uważnie rzeźbom na fasadach kościołów można odnieść wrażenie, że artyści pracowali ze słuchu. Mam na myśli, że rzeźbili to, czego nigdy nie widzieli. Oto przykład z kościoła Sant Moise - czy to ma być wielbłąd czy jakieś inne, wymarłe już, zwierzę?

     Na koniec tej krótkiej wycieczki mała zagadka. Co jest nie tak z tą rzeźbą? Najmilsza stwierdziła, że to jakiś mały słoń, ale kto tak na prawdę może określić jak duże są anioły? Zatem chodzi o co innego. Nagród nie przewiduje się.

     Do następnego.

Szaman Galicyjski i sprawa pewnego buractwa

     Od czasu kiedy przyjechałem do UKeju zastanawiał mnie trochę ambiwalentny stosunek autochtonów do naszej nacji. Pomijając frustratów uważających, że zabieramy im miejsca pracy (których zresztą nie chciało im się zajmować z lenistwa lub "bo się nie opłaca"), pozostała część uważała (i mam nadzieję nadal uważa), że Polacy są w porządku, bardzo dobrze i wydajnie pracują, a nawet parę razy usłyszałem, także w publicznych wystąpieniach, że przyjechaliśmy tu z naszą etyką pracy i to w pozytywnym znaczeniu i z odcieniem zazdrości. Jednak w podtekście zawsze był jakiś odcień, powiedzmy łagodnie, zniesmaczenia. Nie byłem i nie jestem jedynym, który takie odczucia posiadał.

     Jednak trzeba było kilku lat i skrzywienia optyki podług tutejszych standardów, żebym w pełni zrozumiał na czym zasadza się tłumiona przez dobre wychowanie niechęć zmieszana ze zdziwieniem, że tak można.

     Wybrałem się z Najmilszą na krótki wypad przedświąteczny do Polski. W samolocie za nami siedziało dwóch Polaków. Wiek średni zaawansowany, włos siwy, rozmowa w tonie ściszonym, ilość słów, które nie powinny być wypowiadane na salonach - śladowa. Wiem, bo siedzieli za nami.

     Idzie nowe - pomyślałem. Nareszcie jakaś przeciwwaga dla rozkrzyczanych i sączących piwo, przeklinających pasażerów z Polski.

     Samolot miękko zszedł w dół, koła dotknęły asfaltu pasa startowego w Mieście i równocześnie z tyłu usłyszeliśmy, jak jeden z nich rozpoczął rozmowę przez komórkę. I nie było to wołanie o pomoc ani komenda "połóżcie pacjenta na stole, serce wylądowało". Było to "no, wylądowalim, bede czekał jak zwykle, no, tam, jak ostatnim razem." Czterdziestoosobowa wycieczka brytyjskiej szkoły średniej wraz z opiekunami patrzyła w zdumieniu (choć nie rozumieli, co było mówione) na człowieka, który łamał przepisy o ruchu lotniczym z miną "mam to w d....". Ja wiedziałem, że mówi o głupotach, które mogą poczekać te 10-15 minut, aż znajdzie się w budynku lub choćby poza samolotem i tym większe ogarło mnię zdumienie.

     Przyszło mi jechać autobusem z Miasteczka do Miasta. Nie to, co kiedyś. Autobus wygodny, muzyczka, pełna kultura. Z tym, że nie całkiem. Całą drogę wszyscy pasażerowie słuchali, jak pan nauczyciel omawiał przez komórkę swój udział w pogrzebie ucznia, przekonywał znajomą o konieczności zakupu przez nią samochodu, dopytywał się, czy babcia była już w kościele, roztaczał przed mamą perspektywy ile to zarobi sprzedając narzędzia kowalskie po dziadku oraz tłumaczył dlaczego dokumenty z roku około 1500 są pisane po łacinie. Cały czas mówił głośno i dobitnie, bo wiadomo, autobus do cichych środków transportu nie należy.

     Wszedłem do małego sklepiku prawie w centrum Miasta. Powierzchnia wolna od lad i półek z towarami może dwa na trzy metry. Za ladą panienka blond przegląda coś w kasie. Mówię "dzień dobry". Nic, nawet nie podnosi wzroku. Wybieram, co tam mi potrzebne, udaje mi się przyciągnąć uwagę panienki. Z miną, która zdyskwalifikowała by ją z zakładu pogrzebowego za ponuractwo, wbija w kasę cenę, rzuca sumę i wydaje resztę. Kontakt wzrokowy? Zapomnijcie. Torebeczkę na zakupy? Wolne żarty.
   
     Ja wiem, że tacy ludzie są wszędzie, że to nie jest polska specjalność. Z tym, że w Ukeju są to zachowania marginalne, o charakterze legendy miejskiej, a w eRPe to podstawowe sposoby zachowań i relacji międzyludzkich. A w każdym razie przeważające.

     Oczekujemy, że ludzie "stamtąd" będa nas traktować, jak równych sobie (co z założenia jest i tak obniżaniem standardów, bo każdy wie, że jesteśmy lepsi), a równocześnie nie dbamy o podstawy zachowań społecznych, przyjętych w kulturach europejskich. Wiem, że telefon komórkowy nie zakłóca łączności radiowej samolotów, ale tu chodzi o przestrzeganie przepisów. Wiem, że posiadacz komórki może (?) jej używać w każdym miejscu, gdzie ma zasięg, ale... czy na pewno powinien? Wiem, że uśmiech i uprzejmość w stosunku do klienta to jak kokardka na prezencie, ale czy nie rozświetla on dnia, choć trochę?
Każda ciemna chmura ma srebrną obwódkę. Byliśmy w nowej (dla nas) restauracji i pani kelnerka była bardzo miła, profesjonalna i user friendly.
Czyli nie wszystko stracone.
Wesołych Świąt.

Szaman Galicyjski i sprawa pewnego jeziorka

Jeziorków ci u nas dostatek. Mniejszych, większych i pośrednich. Jedno z nich, na Bodmin Moor, ciut ponad milę na południe od Jamaica Inn (1) zwie się Dozmary Pool.

A Dozmary Pool wygląda tak.


/photo Matt 53 z flickr.com powered by Yahoo Services/

Jeziorko małe, zagubione na Bodmin Moor, jest jednak odmienne od pozostałych. Po pierwsze nie wiadomo, skąd bierze się w nim woda, bo nie wpada do niego żadna struga czy ciek. Nic z niego też nie wypływa. Poza tym uważa się je za bezdenne (2). Podobno połączone jest podziemnym kanałem z morzem. Dozmary znaczy Łza Morza.

Dozmary Pool jest jednym z jezior pretendujących do bycia tym, w którym mieszkała Pani Jeziora, kobieta, która dała młodemu Królowi Arturowi miecz i której, tuż przed śmiercią Artura, rannego śmiertelnie przed Mordreda w bitwie pod Camlann, miecz został zwrócony przez Sir Bedevere. Zrobił to jednak bardzo niechętnie i dopiero za trzecim podejściem. Dwa pierwsze podejścia spalił i tylko udawał, że wrzuca miecz do wody, ale kiedy nie umiał odpowiedzieć Arturowi, co widział w tym momencie, ten orientował się, że zadanie nie zostało wykonane. A za trzecim razem, kiedy miecz szybował nad wodą, z toni wyłoniła się Pani Jeziora (3) i złapała go w locie.

Tennyson, poeta, tak opisał odpowiedź na pytanie Artura:

"... With both hands I flung him, wheeling him;
But when I looked again, behold an arm,
Clothed in white samite, mystic, wonderful,
That caught him by the hilt,
and brandish'd him Three times,
and drew him under in the mere..."

/Morte d'Arthur, Alfred, lord Tynneson/

"Oboma ręcy zakręciłem nim i rzuciłem
A kiedym spojrzał znów, ujrzałem ramię
Odziane w jedwab, czarowne i piękne,
Które złapało za rękojeść
Zawinęło trzy młyńce
I zatonęło w głębi..."  /tłum. moje/

A umierający Król Artur wyglądał tak:


/James Archer 1860 z Wikimedia/

Tu otaczaja go kobiety, boć to zawsze milej, ale ta przestrzeń wodna za nimi, i owa barka, to, jeśli spojrzeć na Dozmery Pool, licentia artistica do kwadratu. Choć, oczywiście, barka była, bo przecież Artur i Morgana odpłynęli do Avalon, no nie? Dla bardziej uważnych obserwatorów: po prawej widać postać anioła, trzymającego w rękach kielich. Graal?

To tyle legend arturiańskich. Teraz coś bardziej współczesnego (?).

W XVII wieku w okolicy żył niejaki John Tregeagle, urzędnik magistratu, ławnik, który korzystając z przywilejów urzędu, oszukiwał ludzi i bogacił się ich kosztem. Wieść gminna niosła też, że zamordował żonę i dzieci aby zdobyć ich majątek i być może zaprzedał duszę diabłu. (4)
Wreszcie umarł. Tak źle o nim myślano w okolicy, że powiadają, musiał przekupić księży, aby pochowali go w poświęconej ziemi, przy kościele Św. Breock'a.
Po jego śmierci, przed sądem wywołano sprawę pomiędzy dwiema rodzinami z Bodmin o własność pewnej nieruchomości. Podczas rozprawy jedna ze stron, która zatrudniała Tregeagle'a za życia i została przez niego oszukana, bo sfałszował dokumenty, w których podał się za właściciela spornej ziemi, poprosiła o wezwanie dodatkowego świadka. Sąd wyraził zgodę.
Na sali sądowej powiało zatem chłodem i w miejscu dla świadków zagęściła się ciemność przybierając postać Johna Tregeagle'a. Wielu obecnych na sali zwiało z wrzaskiem, jednak Wysoka Instalacja nie straciła rezonu i przesłuchała świadka, który pod przysięgą przyznał się do oszustwa. Sprawę zatem można było zakończyć, a szczęśliwy wygrany poszedł sobie, zapominając odesłać ducha z powrotem.
Zawezwano więc duchownych, którzy po naradzie doszli do wniosku, że po chrześcijańsku będzie, jeśli nie odeślą ducha do piekieł, tylko wyznaczą mu jakąś karę tu, na ziemi. Zaprowadzili Johna Tregeagle'a na brzeg bezdennego, jak sądzili, Dozmary Pool i nakazali, aby je opróżnił korzystając tylko z muszli morskiego ślimaka limpet.

A muszla limpet wygląda tak.



Jak widzicie, ma w denku (czy czubku?) dziurkę, a więc przenoszenie nią wody wydaje się być niemożliwe. Aby John nie zaniedbywał się przy robocie dodano mu straż w postaci kilku bezgłowych psów (5). Tregeagle pracował sumiennie, ale pewnej bardzo burzliwej nocy urwał się swoim "opiekunom" i uciekł na Bodmin Moor. Po drodze przebiegał koło kaplicy Roche Rock.

A Roche Rock Chapel wygląda dzisiaj tak.


/photo Plodfish/

Wskoczył przez okno do środka, ale, że kaplica mała, to i okna duże nie były, więc utknął tak, że dolna jego połowa została na zewnątrz. Co mu mogły jednak zrobić bezgłowe psy? Chyba niewiele.
Rankiem odnalazł go miejscowy pastor i tym razem wyznaczono mu inną karę. Miał oto w Gwenor Cove, na plaży, ukręcić linę z piasku. Skądś to znamy?
Wersje są dwie - pesymistyczna: co ukręcił, to mu sztorm niszczył i optymistyczna: ukręcił w mroźną noc i jak zamarzło, to kara się skończyła.
Jakkolwiek było, święty Piran, patron Kornwalii, przyszedł po niego i zakutego w łańcuchy zawlókł do Helston. Po co? Nie pytajcie, ja przyjezdny.

Miłego weekendu.
_____________________________________
1) tej z powieści Daphne de Mourier i filmu Hitchcock'a, polski tytuł "Oberża na pustkowiu"
2) zepsuję wam zabawę - w roku 1869 jeziorko wyschło zadając kłam legendzie. Na dnie nie znaleziono Excalibura. Były za to zabytki z epoki neolitu, co akurat nie było dziwne, bo wokół jeziora znajdowano je i przedtem i potem.
3) niektórzy powiadają, że wyłoniło się tylko ramię, ale kto to wie...
4) To, że John Tregeagle, urzędnik sądowy, żył w tym czasie w Cornwalii jest faktem historycznie potwierdzonym. Nie ma natomiast żadnej wzmianki o zamordowaniu żony i dzieci, a tem bardziej o handlu duszą.
5) bezgłowy pies wydaje się jednakowoż być dość nędznym strażnikiem, czyż nie?

Szaman Galicyjski i sprawa skandynawskiej stolicy

Dwa małe obrazki ze Sztokholmu.

Tu za £2.50 zrobią ci laskę. Albo läskę. Albo loda. Hot doga? Na ulicy.

A tak wyglądają w kraju IKEA żurawie portowe. Nie wszystkie, oczywiście. Ale ten dystans mi się podoba. W końcu, czy wszystko musi być sierioznyje?

Szaman Galicyjski i sprawa sztokholmska

Byłem, widziałem.
Znaczy się Sztokholm. I choć podszedłem z dużą rezerwą, to jednak muszę uczciwie przyznać, że miasto bardzo mi się podobało. Jak IKEA w powiększeniu. Czyste, zadbane, pełne zieleni, parków, lasków, łączek. Z mnóstwem ludzi w każdym wieku uprawiających jogging lub cycling. Prawie na każdej ulicy pas dla rowerów, a ścieżki rowerowe tam, gdzie przez parki i między drzewami wygodniej i milej.
Mieliśmy mało czasu, tylko trzy popołudnia, zatem nasze zwiedzanie było dość szybkie i, niestety, pobieżne. Wybraliśmy parę punktów programu, które uznaliśmy za najważniejsze i w drogę...
Poniżej parę zdjęć:

Sztokholm jest portem.

Te domy to hotele i najlepsze adresy w Sztokholmie. Taki na ten przykład Borg tu mieszka. Nie powiem, widoki piękne. Ceny też. Generalnie jest tu drogo. Gałka lodów w budce na ulicy - £ 2.50*), mała butelka wody - £ 2.00. O kolacji w restauracji szkoda nawet mówić. Byliśmy, trzy razy, do dziś ściska mnię się serce.

Na starym mieście Najmilsza wdała się w dyskurs z miejscowymi. Tu wszyscy znają angielski - kierowca autobusu, lodziarz, kelner. No, prawie każdy. Kierowca taksówki z pięknym logo Hiszpanii w środku (i na twarzy też na Szweda nie wyglądał) miał nieco kłopotów z wytłumaczeniem nam jak dojść do autobusu.

Muzeum Vasa, statku wydobytego z dna kanału i odrestaurowanego prześlicznie, jedyny taki z XVII wieku.

Na zdjęciu model i w tle oryginał. Muzeum warte zwiedzenia, po zachodniemu interaktywne (można nawet na komputerze zaprojektować własny statek). Trochę mnię tylko ogarł przydum, bo w końcu statek śliczny jak cacuszko, ale popływał sobie tylko 28 minut, więc chwalić się nie ma czym tak za bardzo. Zatonąć w dziewiczej podróży tuż po opuszczeniu portu to jakby raczej powód do wstydu, ale co tam, jest teraz co oglądać. Jakby wypłynął i ruszył w bój to by go roznieśli kulmi i tyle by go było. A tak się uchował.

Skandynawowie znani są z luźnego podejścia do seksu i na nadbrzeżu stoi (między innymi) taka nieprzyzwoita rzeźba.

Ja powiedziałem, że to nieprzyzwoite, w końcu dzieci patrzą. Najmilsza była innego zdania. 
- Ot - mówi - co tu nieprzyzwoitego. To raczej rzeźba nowoczesna i zaangażowana społecznie. Przecież te chłopaki to siebie obejmują, a mimo, że patrzą na gołą kobietę, to żaden wzwodu nie ma. 
Próbowałem nadmienić, że może z wody właśnie wyszli, a tu w Szwecji woda zimna, ale nie przeszło.
- Otwartość i nowoczesność, a ty się, Szamanie, starzejesz.
I niech tak zostanie, każde przy swoim.

Są też i inne rzeźby, równie zaangażowane społecznie.

To jest Hemlös räv (Bezdomna lisica) na rogu Drottninggatan i Strömgatan, w pobliżu siedziby premiera i parlamentu. Ma przypominać, że dużo jest jeszcze do zrobienia w sprawie ubogich. Autorką rzeźby jest Laura Ford. W 2008 roku przekazała je Sztokholmowi, a czytelnicy gazety**), sprzedawanej przez bezdomnych i traktującej o ich problemach, mieli głosować, gdzie ma być umieszczona. Chyba dobrze wybrali.

Szaman czy nie, znajomości trzeba mieć.

W katedrze św. Mikołaja stoi taka oto rzeźba św. Jerzego walczącego ze smokiem. Jako, że to patron Anglii, sfocony został i dostał się na mój blog. Katedra zresztą również warta zobaczenia, choćby ze względu na ołtarz z czarnego mahoniu i srebra. Przyznaję, takiego jeszcze nie widziałem, ale pasuje mi do Szwecji na 100%.

Co do jedzenia to na prawdziwą szwedzką kuchnię jakoś nie trafiliśmy. Pierwszy wieczór spędziliśmy w Bar Celonie, bardzo dobre tapas, polecam; drugim razem wybraliśmy kuchnię włoską w Polpette, za trzecim razem Jerusalem, z na prawdę pysznymi daniami z Palestyny.

W ostatnim dniu mieliśmy okazję do porównań. Z dworca kolejowego autobusem jechaliśmy przez poranny Sztokholm. Czyściutki, domki jak z IKEA lub Lego (choć to duńskie raczej), szerokie ulice, po parę pasów w każdą stronę, milusio. Lotnisko takież samo - IKEA.
Dwie godziny lotu i kolejny autobus, tym razem przez Londyn. Ciasny, zatłoczony, brudny, domy jak wybudowano gdzieś w latach 50 tak stoją, odrapane, z zaciekami na tynku, każdy inny, bez jakiejś koncepcji ogólnej, stylu i charakteru. Zagracone podwórka, rachityczne drzewka, rowerzyści walczący o życie z samochodami.

Co kraj to obyczaj, jak mówią.
__________________________________
*) przeliczam na funty brytyjskie, bo bliższe memu sercu i kieszeni.
**) mówiono mi jak się ta gazeta nazywa, ale szwedzki jest dla mnie tak odległy, że nawet przybliżenia tej nazwy nie jestem w stanie teraz powtórzyć.

Szaman Galicyjski i sprawa skandynawska

Będzie trochę ciszy, bo przebywamy (znaczy się Najmilsza i ja) w Sztokholmie.

Zaraz po obejrzeniu serialu "Most". Kto widział, ten rozumie. Choć do Malmö i Kopenhagi daleko jakaś ciarka mnię po plecach czasem przemknie.

Fajnie kupuje się bilety z lotniska do miasta. Można wybrać język, ja wybrałem angielski, ale jak przyszło do płacenia to się wróciło do szwedzkiego. I tu zagwozdka - niby wiem, czego oczekiwać, ale czy na pewno?

O, tu jestem...

Pozdrowienia serdeczne dla AS Ptysia i Abiego. Co Wam będę mówił, szkoda, że Was tu nie ma...

Do następnego.

Szaman Galicyjski i sprawa przeprowadzki (kolejnej)

Się przeprowadziłem. Dlatego mnię tu nie było.
Przeprowadzka nie daleko, z pół mili. Jak wyglądam przez okno, to widzę drzewo, pod którym stoi mój stary dom.
Tu przeprowadzić się i łatwo i trudno. Łatwo, bo wszystko załatwia się przez telefon i w internecie. Tylko domy trzeba wcześniej obejrzeć własnoocznie, bo zdjęcia w internecie i na prospektach to cuda i dziwy w wykonaniu szerokokątnych obiektywów i dobranych kątów patrzenia.
Za to przeniesienie opłat za wodę, prąd, gaz, TV, Sky i internet załatwia się szybko i czeka długo. Z tym, że nie wychodząc z domu. Montaż anteny satelitarnej wykonany w 20 minut.
Potem przyjeżdża firma, zabiera spakowane rzeczy i wnosi do nowego domu.
Trudno, bo czekały nas jeszcze tylko dwa tygodnie harówy, żeby wszystko wysprzątać (w starym) i porozkładać (w nowym). To bardziej Najmilsza, bo ja przecież nie wiem, jak trzeba i gdzie co położyć i w ogóle idź stąd, ja to zrobię. Nie wiem, jak to możliwe, ale na ogół przeprowadzaliśmy się z mniejszego do większego, a i tak brakowało miejsca. Dlatego po ostatniej przeprowadzce wydałem stanowczy rozkaz dzienny: nie kupujemy rzeczy, które nie zastępują czegoś, czego się pozbywamy. Czyli nie kupujemy niczego. Howgh.

A teraz znowu mnie nie będzie, bo wyjeżdżamy. Tym razem na Wielkanoc do Polski. Pierwszy raz od ośmiu lat. Proszę przygotować pogodę.

No i oczywiście Wesołych Świąt, gdybym nie miał okazji..

Szaman Galicyjski i sprawa narzekań powakacyjnych

Co robi uczciwy, tradycyjny Polak po powrocie z wakacji?
Ano, narzeka.

Zatem dla podtrzymania tradycji, by duch w narodzie nie ginął i ja także przyłączę się do chóru malkontentów.

Spędziliśmy urlop*) na wybrzeżu atlantyckim w części należącej do Hiszpanii. Nie powiem, słońce było, plaża była, basen przy hotelu też. Jedzenie też niczego sobie, w końcu za dwa tygodnie 3.7 kg plus coś znaczy. Drinki też były, ale nie wspominam detalicznie, bo z tych nietuczących. Na plaży Polacy także zarówno. To znaczy obecni, nie nietuczący.

Wieczorami, kiedy upał zelżał, chodziliśmy z Najmilszą wzdłuż plaży, podziwiając zachody słońca nad Atlantykiem. Piasek nie taki, jak nad Bałtykiem, ale szło iść, choć trochę drapał. Wzdłuż plaży były, jak to w kapitalizmie, miejsca, w których chciano nas pozbawić gotówki poprzez sugerowanie, że bez zakupu zgromadzonych tam produktów (N.B. wytworzonych z całą pewnością przez niewidome chińskie dzieci) nie będziemy nigdy szczęśliwi. Lata całe ćwiczeń w jedynym właściwym (wtedy) ustroju uodporniły nas jednak na te kapitalistyczne zakusy i widoki te tylko wzmacniały nasz internacjonalistyczny sojusz z pracującą klasą Chin Ludowych. Ze szczególnym uwzględnieniem młodocianych i ociemniałych.

Uwagę naszą zwróciły pewnego dnia trzy nieodległe od siebie stanowiska, odcinające się od reszty tym, że były wieczorami zamknięte. Po bliższym zbadaniu w czym tkwi haczyk odkryliśmy, że są to szkoły nauczające nurkowania płetwistego.

Mam znajomego, niejakiego Abnegata, link po prawej. Ów nurkuje płetwiście i cuda cudeńka o podwodnym świecie opowiada. A i także zarówno Kiciaf (link po prawej, ale nie każdego wpuszcza) różności pokazuje na fotkach, co sama popod wodą robiła. Tośmy sobie z Najmilszą umyślili, coby też nauki jakieś pobrać, naumieć się nie tylko zanurzać popod wodę, ale też bezpiecznie tam pozostać i - co w gruncie rzeczy najważniejsze - przyżyciowo wypłynąć.

Jak wspomniałem powyżej, trzy były szkoły na plaży, co tej sztuki nauczały. Trudno mi powiedzieć jakich narodowości były, bo wszędzie obowiązywał międzynarodowy angielski, choć w jednej przeważał francuski i niemiecki, a w drugiej polski.
Poszliśmy za dnia się przyjrzeć. W pierwszej, tam gdzie mówili po angielsku (też), było luźno. Trochę kręcących się ludzi, na ścianie fotki spodwodne, ale... drogo.
W drugiej ład i porządek. Obowiązujący język - niemiecki i francuski. Równo ustawione stoły, studenty siedzące karnie, kajety otwarte i miły wykładowca wyjaśniający zawiłe arkana sztuki. Na ścianie kilka tras w nieodległym oceanie - sztuczna rafa, wraki, jakaś jaskinia. Opisane, wyrysowane, ze wszystkimi parametrami czasu i głębokości.
Poszliśmy do polskiej. Pierwszy napotkany nurek-nauczyciel był bardzo miły. Prosił siedzieć i po angielsku wytłumaczył nam na czym polega nauka w szkole, jakie zajęcia musimy odbyć i kiedy. Po angielsku, bo on akurat Polakiem nie był. Zapisaliśmy co trzeba i "wrócimy jutro". Przemyślenie sprawy zajęło nam popołudnie i zapadła decyzja - robimy kurs.
Poszliśmy następnego dnia. Inny napotkany nurek-instruktor, tym razem Polak, był równie miły. Także zarówno prosił siedzieć, kawą poczęstował i wyjaśnił nam, tym razem po polsku, to samo, co usłyszeliśmy poprzednio. Z tym, że niekoniecznie. Zarówno ilość zajęć teoretycznych jak i ćwiczeń dość znacząco różniła się od danych przekazanych nam wcześniej. Ale nic to, Baśka, nic to. Zapłaciliśmy zaliczkę i umówiliśmy się na następny dzień.
Przyszliśmy rano. Posadzono nas przed TV (LCD 37"), puszczono film i kazano się podziwać na ekran. Jak się skończy, to ktoś przyjdzie. Może i nie było by to takie złe, ale odbywało się to na plaży. Co prawda pod markizą i na stole stała kawa, ale tuż za naszymi plecami był deptak, którym na i z plaży łazili plażowicze, nawoływały się dzieciaki głośno domagające się lodów i napojów i w ogóle toczyło się życie towarzyskie. Tak jakby to rozpraszało. Nieco.
Skończył się pierwszy odcinek filmu, nikt się nie zjawił. No, to obejrzymy drugi. Obejrzeliśmy. Nawet porobiliśmy notatki. Nadal nikt nie interesował się co u nas słychać. To obejrzeliśmy trzeci odcinek. Więcej notatek zrobiliśmy. Poszedłem w końcu do panienki i pytam co dalej.
Wydawała się zupełnie niezorientowana o co chodzi. To wyjaśniłem, że my tu, panienko blond, na kursie samoucznym (jak na razie) się szkolimy. Baaardzo się zdziwiła. Po czym zadała bardzo konkretne pytanie: "a zapłaciliście?" Mówię uczciwie, że nie, bo nikt o tak przyziemnych drobiazgach z nami nie rozmawiał. "Aaaa, to musicie zapłacić." - rzekło blond dziewczę. Zapłaciłem**). Przyszła panna G, jak się okazało Polka, instruktorka nurkingu. Obejrzeliście? Obejrzelim. To idziemy na basen.
Sprzęt wziął nam Młody Kędzierzawy na wózek i jazda. Po drodze wpadliśmy na szefa całej tej instytucji. Radość biła mu z lic i entuzjazm z ócz. Chcecie się szkolić? Super! Fantastycznie! Zobaczycie, spodoba się wam. (To akurat było do Najmilszej, która za długo przebywa w Ukeju i wszelkie przejawy olewactwa klientów uważa za zniewagę, a nieco olana się czuła.) Po czym przedstawił nam kolejną, jak się domyślacie odmienną, wersję planu kursu. Panna G. owszem próbowała mu wyprostować ścieżki, ale jako podwładna nie miała siły przebicia. Kiedy Rozentuzjazmowany Pryncypał odszedł powiedziała przepraszająco, że kursów jest kilka i zwierzchność nie do końca łapie who is who.
Na basenie przywdzialiśmy pianki, jackety***), upłetwienie, maski, aparaty i butle. Nikt nic nie powiedział co jest po co i dlaczego. Jak się wchodzi do wody widzieliście na filmie? No, to hop.
Może nie hop to było tylko plask, ale znaleźliśmy się we wodzie. Ino coś tu płytko. We troje byliśmy (plus panna G.), a najwyższy z nas, dla kamuflażu zwany T., nawet jak usiadł na dnie, to mu czupryna wystawała nad powierzchnię. Ćwiczenia wykonywaliśmy po kolei. Specjalnie trudne nie były, ale znacznie lepiej by nam szło, gdyby ktoś omówił z nami o co chodzi. Na zasadzie Ojciec Wirgiliusz uczył dzieci swoje... można prowadzić zajęcia w przedszkolu, ale pod woda to już chyba nie. Po trzecim wynurzeniu i rozmowach o co w danym ćwiczeniu chodzi i jak ma być, żeby było dobrze, Najmilsza, która poczucie godności osobistej ma wysokie i wariatki z siebie robić nie będzie, powiedziała gdzie ma nurkowanie i wyszła poczekać na mnie na brzegu. Ja też bym wyszedł, ale kiedy pomyślałem ile mnie ta zabawa kosztuje, poszedłem w zaparte.
Dokończyliśmy ćwiczenia, wróciliśmy do szkoły. A wracając mijaliśmy tę szkołę niemiecko-francuską, gdzie studenci siedzieli nadal karnie przy stołach i słuchali wykładu. Na stole stała butla, jacket i aparat, a wykładowca tłumaczył każdą część i jej zastosowanie. No, chyba gupi som, że się sami nie domyślą.

Następnego dnia obejrzeliśmy kolejne dwa odcinki w TV. Potem okazało się, że dziś do oceanu nie pójdziemy, bo nie ma kogoś, kto był istotny. Może jutro. Ale możemy napisać quizy. A jak napiszemy quizy to możemy pisać egzamin teoretyczny. Napisałem trzy. W czwartym połowa pytań była o czymś, o czym nigdy nie słyszałem. Podniosłem rękę typu "proszę panią.." i panienka, tym razem brunetka, zapytała w czym rzecz. Tłumaczę, że nie umiem odpowiedzieć na pytania, bo w filmach o tym nie było. Nie, bo to z książki jest. Książki? A co, nie dostaliście książek? Nie. A, to w takim razie macie. Na trzy godziny przed pisaniem egzaminu teoretycznego dostałem do ręki książkę. A nawet dwie. Uczciwie odmówiłem pisania czegokolwiek. Przyjdę jutro.

Jutro wszyscy byli. Panna G. zabrała mnie do oceanu. Ubrałem się w piankę, maskę, płetwy i całą resztę. Ciężkie to jak diabli. Poszliśmy. Powtórzenie sygnałów, omówienie co robimy - no, schodzimy pod wodę i powtarzamy to, co na basenie. Zeszliśmy. Na jakiś 10-12 metrach czuję, że coraz trudniej mi się oddycha. Spoko, przyzwyczaisz się, nie jest źle. Z tym, że nie na pewno. Oddycha mi się coraz gorzej, nie mogę nabrać powietrza. Sprawdzam manometr - OK. Naciskam taki dynks - powietrze wali jak z rury. Pokazuję pannie G., że coś nie tak i sruuu... na powierzchnię. Wypłynęła tuż obok, sprawdziła moją pływalność. Co jest - pyta. Mówię, że nie mogę oddychać. Nie panikuj, zdarzasię, luzik. Poleż trochę na powierzchni, przejdzie ci. Pomyślałem, może ma rację, w końcu nurkuje od lat prawie codziennie, a ja co? dopiero zaczynam. Odpocząłem i znowu w otchłań****). Z początku OK, ale im głębiej tym bardziej znowu mi duszno. Skończyłem ćwiczenia, pokazała mi, że OK i na brzeg.
I znowu mi tłumaczy, że to panika, że się zdarza, ale nic to. Już jej miałem powiedzieć: dziecko złote, ja zawodowo zajmuję się oddychaniem innych, a prywatnie mam doświadczenie w oddychaniu pewnie ze dwa razy dłuższe od twojego, żebym nie umiał rozpoznać paniki, ale... Ale rozpiąłem tę q...ską piankę i cud się stał. Nareszcie mogłem odetchnąć pełną piersią. Franca była po prostu za mała. Póki chodziłem po brzegu w rozpiętej acz zmysłowo opiętej i bez jacketu, było OK. Ale pod wodą i w całym sprzęcie było mi po prostu ciasno, a że doświadczenie mam żadne, to na myśl mi nie przyszło, że kłopot z tak błahego powodu się zrobił. Na następne nurkowania ubierałem o numer większą i było dobrze.
Przed upływem tygodnia zaliczyłem wymagane prawem egzaminy i ćwiczenia i dostałem to:

Z drugiej strony nie skanowałem, bo tam tylko czarno-biały tekst i moje zdjęcie, jak to zwykle jak z kroniki kryminalnej. Co najfajniejsze, powiedziano mi, że będę czekał ze trzy-cztery tygodnie, a ja dostałem przesyłkę po 5 dniach. Czemu? Bo europejskie centrum jest tuż pod nosem, w Bristolu. Po sąsiedzku mi załatwili.

Nie piszę tego, żeby się chwalić czy skarżyć. Chcę podkreślić, że panna G. jest na prawdę świetną instruktorką. Atmosfera w czasie nauki była bardzo miła, wszyscy byli życzliwi i chętni, entuzjazm bijący od Pryncypała zaraźliwy.
Z tym, że bałagan, zamęt wręcz, brak jakichś ogólnych spójnych wytycznych i organizacji pracy, brak okazania szacunku dla nauczanych, nie dotrzymywanie terminów przyprawiały o przerażenie. Rozentuzjazmowany Pryncypał ze trzy razy przy spotkaniach namawiał i zapraszał na wspólną wyprawę jesienią do Egiptu. Uczciwie mówię - bałbym się. Bo jeśli na 40 metrze głębokości, kiedy rozkoszować się będę rafą czy co tam jest, ktoś mnie zapyta: "a to Józek nie dał ci butli tej co trzeba?" to bym się chyba porobił za strachu, a w piance to wiocha jakich mało. Jeżeli mówimy o bezpieczeństwie grupy nurków, a nie potrafimy się dogadać kto i czego powinien tych nurków nauczyć, to ja zwyczajnie wymiękam.
Składający się z czterech rurek i tyluż zaworków aparat do nurkowania dla anestezjologa jest prosty jak futerał na cepy, a oddychanie sprężonym powietrzem banalnie proste w swej fizjologii. Najmilszą jednak wkurzyło (i nie bez racji) to, że wsadzono jej na plecy kilkanaście kilo czegoś, do dzioba wetknięto gumianą rurę i nie tłumacząc niczego kazano nurkować. Ani słowa o tym, czego należy się spodziewać, ani trochę czasu, żeby przywyknąć do tej niecodziennej przecież sytuacji i tp. Mój przykład pokazuje, że nie przyjęto żadnych sposobów doboru stroju. Wiem tylko, jak dobrać maskę, bo było na filmie.

W tym roku już nie, ale w przyszłym znowu spróbuję. Może i Najmilsza przekona się i da się namówić jeszcze raz?


P.S. Najmilsza odmówiła udziału w kursie w oparciu o zdrowy rozsądek. Dostała za to fajną rurkę do nurkowania.
P.P.S. Zobaczyłem w kornwalijskim sklepie PADI ceny sprzętu nurczanego. Ze względu na kulturę, jaka powinna cechować blog polskiego anestezjologa nie przytoczę, co powiedziałem.

_______________________________
*) ciężko wypracowany, za takie, panie, piniądze, że bym bez łachy ze dwa lepsze kupił, a te to niby ze zniżką były.
**) qurna, takie pinądze, panie, zapłaciłem, co to w miesiąc nie zarobie, a one to, panie, w dwa dni mają, tak ich mać...
***) jacket to dla mnie są ziemniaki pieczone w skórce, przekrajane nakrzyż i wypełnione czymś dobrym
****) licentia poetica - otchłań była o dobry kawał drogi stamtąd

Szaman Galicyjski i sprawa powrotu

Jak już wspomniałem wróciliśmy z daleka, z ciepłych krajów. Nie wiem, czy tak do końca ciepłych, bo w Polszcze było cieplej. Z tym, że tradycyjnie jest to kraj z gatunku ciepłych.

A po powrocie czekało na mię to:

W ogrodzie. Róże zakwitłe, sangria zimna, oliwki super. I Kindle.

A poza domem jesień już w pełni.
Jesień w Kornwalii wygląda zaś tak:

Latarnia Longship widziana z Land's End.

Wrzosy i inne, dobre na tapetę, jak ktoś lubi jesienne tematy.

Szaman Galicyjski kontemplujący tzw. "zachód słońca" nad oceanem.

Tylko czemu trza mi do pracy, ja się pytam?!

Szaman Galicyjski i sprawa szowinizmu lokalnego

Jak już pisałem bywałem we świecie. Tamże znalazłem poniższą ciekawostkę.
Wiem, że Katalończycy nie przepadają za Hiszpanami (czy Kastylijczykami? Septimo piso, jak to jest?) z przyczyn, ogólnie biorąc, historycznych.
Napisy są dwujęzyczne, z wiodącym katalońskim, praktycznie wszędzie w Barcelonie. Co do języka mówionego się nie wypowiadam, bo nie posiadam żadnego z obu. W pisanym inna sprawa.
Prawdę mówiąc jednak nie spodziewałem się, że aż tak. I co mają do Anglików?
Oto zdjęcie z baru w Barcelonie.

Napis górny to kataloński i, jeśli nie płata mi mój mózg figli, oznacza on zakaz sprzedaży napojów alkoholowych i tytoniu młodocianym poniżej 18 roku życia. I to jest OK.
Napis środkowy, angielski, zabrania sprzedaży alkoholu i tytoniu... komukolwiek! Choć po dokładnym przyjrzeniu się, nie wiem czy aktualnie i rzeczywiście zabrania...hmm...może akurat nie... tylko stwierdza fakt sprzedaży.
Napis dolny w języku kastylijskim, czyli oficjalnym hiszpańskim, zabrania sprzedaży napojów (wszelakich?) nic nie wspominając o tytoniu.

Oto jak w Zjednoczonej Europie nierówno traktuje się klientów!


A teraz malutka fotka, zrobiona chytrze zrobiona, nie wydajcie mnie, bo nie mam pisemnej zgody fotografowanej. Z tym, że obrazeczek ładny. Na ramieniu się znajdował, lewym, po zewnętrznej.
Z ukłonami dla Kamyka.

Szaman Galicyjski i sprawa tapas

Jak się wejdzie między wrony...

Teorię taką mam, że jak się wyjedzie gdzieś daleko od domu, to trzeba jeść to, co tamtejsi (a  tym przypadku - tutejsi) jadają. Bo jeśli oni to jedzą od stuleci, to znaczy, że tam to jest dobre.

Zatem w Barcelonie poszliśmy na tapas. I miałem rację - było dobre.

Tapas bar wygląda tak:

A same tapas tak:

I są pyszne. Polecamy. I jak zawsze małe ukłucie zazdrości, a w szczegółach to dwa - jaką oni mają pogodę i jakie oni mają jedzenie!

Szaman Galicyjski i sprawa sztuki nowoczesnej

W poprzednim poście zastanawiałem się, czy nadaję się do muzeum. I chyba jednak tak, choć część mojej jaźni bardzo się przed tą myślą broni.

Ale jak można z czegoś takiego:

...zrobić coś takiego?

Pomijając oczywisty fakt, że pierwsza jest Ona, a drugi chyba (?) On?

Oba zdjęcia z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w B.

Szaman Galicyjski i sprawa pewnej historii

A może Historii? Nie wiem.

Pojechaliśmy do tej pani.

Jak to mówią u nasz, w Galicji, po lewo jest podpisana. Nie rozumiem, dlaczego większość miast przedstawianych jest na pomnikach jako goła baba? Nawet te, co do których w naszym polskim języku bardziej pasuje rodzaj męski, a w zagramanicznych - nijaki?

Tamże była (m.in.) wystawa. Jak i czym pracowali moi poprzednicy, dość w czasie odlegli. Hmm?

Mieli łatwiej? Taki prosty aparat do znieczulenia wymagał niemałej odwagi (od obu, pacjenta i dochtora), ale też ogromnego doświadczenia i czujnej obserwacji chorego.

A stosowało się go tak:

A mikrometryczne skalowanie w dziesiątych częściach procenta!? A odciąg gazów?! A dziura ozonowa?! A rękawiczki latex-free?! Lub w ogóle jakieś? A BIS, TENS, ekg, rtg, TVN?! Gdzie, pytam się?!

Potem przyszedł czas na nieco bardziej skomplikowane urządzenia.

Taki mały, poręczny Draeger, po prostu boski. Poza tlenem miał też butlę z dwutlenkiem węgla, żeby stłumić  objawy hyperwentylacji chorego.

Oczywiście, do tego zestaw do utrzymywania dróg oddechowych w stanie drożnym plus (po prawej) środek znieczulająco-usypiający. To białe na środku to najprostszy model parownika. Skarpeta naciągnięta na druciany szkielet.

A żeby krnąbrny (jak Dynia) pacjent nie użarł w palec - cuś do ochrony tegoż i zestaw leków. Jaka ta anestezja prosta! I śmiertelna... tak, na marginesie.

Od lewej: przeźroczyste - tym uśpić, tym brązowym trzymać na śpiąco, tym indiańskim zwiotczyć, a tym na środku budzić. I nie dać się ugryźć.

A dziś? Noż, qurna, Stasek...

Ta sama firma, sto trzy lata później. Zestaw Perseus. Do następnej wersji, Andromeda, dodadzą czytnik Kindle-Fire, z opcją sudoku i krzyżówek z Times'a. I dziwimy się, że wymarli anestezjolodzy, którzy samoocznie i samoręcznie obserwowali pacjenta w czasie znieczulenia? I jak młódź, która uczy się na czymś takim, ma umieć samodzielnie ocenić stan chorego? Przecież tu nikt nie zna nawet skali Guedela!

Mnie zaś osobiście łza się zakręciła w oku, kiedy zobaczyłem to cacko.

Pulmomat, dostawiany do każdego aparatu do znieczulenia zestaw do wentylacji, uwalniający anestezjologa od konieczności "dymania w blazę". Potraficie sobie wyobrazić, że pracowałem na tym na klinice, sorry, Klynice Akademii Medycznej, w Mieście i marzyłem, żeby to cudo było dostępne w moim szpitalu w Miasteczku? Choćby jedno?
I taka mnię refleksja naszła - czy ja też nadaję się tylko do muzeum?